Het is maar een test...

21-04-2021

HET IS MAAR EEN TEST


Ik hoor het sommige ouders echt zeggen. Ach, het is maar een test. Het valt wel mee. Zo erg is het allemaal niet. En vol trots brengen ze hun kleuter naar de kinderteststraat, waar dit jonge kind een onprettige medische handeling ondergaat tussen de ballonnen en vrolijke kleurtjes. Alsof zo'n gezondheidscheck een uitje is.

Het kind zeurt niet, klaagt niet en huilt misschien zelfs niet. Want hij gaat er vol vertrouwen in. Vertrouwen dat zijn ouders doen wat het beste voor hem is. Dat zijn ouders de juiste keuzes maken. Hij doet wat er van hem verwacht of verlangd wordt, en ontvangt vol trots een dapperheidsdiploma. Een bevestiging dat hij het goed doet. Zijn ouders, de juf en de mevrouw van het wattenstaafje zijn ook trots op hem. Hij is dat nare gevoel alweer vergeten, net zoals onze voorouders de smaak van levertraan allang vergeten zijn.

En het vertrouwen van een kind gaat heel diep, nog dieper dan de swab het nasale gebied penetreert. Belast met de zware verantwoordelijkheid voor opa's en oma's gezondheid, voelt het kind zich meteen een stukje lichter door de negatieve testuitslag. Yes, ik ben gezond!

Hij mag weer lekker naar school. De kindjes die niet getest zijn, zijn nog 5 dagen een gevaar voor de groep, dus die blijven maar lekker thuis zoals het hoort. Die zijn niet dapper. Die krijgen geen dapperheidsdiploma.

Hoewel het kind altijd al gezond is geweest, heeft hij inmiddels geleerd dat dat helemaal niet zo is. In feite is iedereen ziek en is iedereen is een gevaar voor elkaar, tot het tegendeel bewezen is. Of je je nou ziek voelt of niet. Op je lichaam kun je niet vertrouwen, op een test die mogelijk inactieve minuscule virusdeeltjes meet wél.

Eigenlijk zegt je gevoel echt helemaal niets over je gezondheid. Want de juf was alleen maar verkouden. En Pietertje had niet eens klachten. Truusje had wat verhoging, maar verder niets. We gaan maar weer voor de derde keer in quarantaine met de hele klas. Want je wilt een ander toch niet ziek maken...

En weer die ballonnen. En kleurtjes.
Weer die kinderteststraat.
Weer die mevrouw met dat wattenstaafje.
Weer even flink zijn. Want het moet.
Papa en mama zeggen dat het nodig is.
Dus het moet maar.
Maar het voelt zo naar, zó naar!
Ik wil niet, maar ik zwijg, ik onderga...
3... 2... 1...

Yes, het is klaar!
Weer een diploma. Weer trots.
En weer terug naar school!
De spanning wordt steeds kleiner.
Gewoon even je gevoel uitschakelen.
Er gewoon even niet zijn.
Ondergaan, tellen in je hoofd en klaar.

Dus we doen het steeds vaker, steeds makkelijker. Want het is maar een test. Het stelt niks voor. En ik doe het toch goed? Dat ik steeds meer in mijzelf keer, zien papa en mama niet. Dat ik steeds stiller wordt. En dat wil ik ook niet laten zien, want papa en mama doen dit ook allemaal voor mijn bestwil. Zodat ik opa en oma niet ziek maak. Of de juf. Of de buurvrouw.

Ach, voor een dagje Efteling moet het ook wel kunnen. Onze jongen heeft het al vaker gedaan. Het is maar een test, het stelt niks voor. Hij is zelfs trots als hij weer een diploma heeft verdiend. En we doen het toch ook voor hem, gezellig een dagje uit.

En weer die ballonnen. En kleurtjes.
Weer die kinderteststraat.
Weer die mevrouw met dat wattenstaafje.
Weer even flink zijn. Want het moet.
Papa en mama zeggen dat het nodig is.
Dus het moet maar.
Maar het voelt zo naar, zó naar!
Ik wil niet, maar ik zwijg, ik onderga...
3... 2... 1...

En dan komt het telefoontje.

Positief. Maar ik ben toch niet ziek? Jawel, ik ben wel ziek! De test zegt van wel. Ik ben een gevaar voor iedereen en ik moet thuis blijven. Angstig verkramp ik wanneer mama mij een knuffel geeft. Ik wurm me uit haar armen en verstop mij onder de dekens. Nee mama, nee, ik wil niet dat je doodgaat!
De hele klas blijft thuis. De kinderen en de juf worden weer getest. En de dappere kinderen met een diploma mogen na 5 dagen weer naar school.

Maar ach, het is maar een test.

Zo erg is het allemaal niet.

De kinderen zijn het alweer vergeten...

Of misschien toch niet?

Tekst; Esther Annika.